Helaasch, ik ben Gertje niet en heb dus geen miljoen. Maar ik had wel kaartjes voor de Miljonair Fair.

Gekregen van Hannah welteverstaan. Die loopt namelijk al enkele maandjes stage bij tijdschift Jackie, moest zelf komen opdraven op de poepchique opening donderdagavond (waar mijn vader overigens ook rond scheen te lopen, ik doe duidelijk iets verkeerd), en had simpele-zielen-kaartjes voor de zondag over. Zelf moest ze assisteren bij een of andere covershoot met een of ander duur model, dus toen ze tijdens een van onze standaard friet-met-kip schranspartijen bij La Place (waarbij ik het overigens meestal hou bij een bakje groente, en Hannah heeft maatje 34, ik doe duidelijk nog meer verkeerd) vroeg of ik er wat mee kon, dacht ik, ach, waarom niet.

Ik heb niet zo veel met geld. Ik heb het ook altijd te weinig, en als ik het heb, vliegt het in no time allerlei putten en gaten in. Maarten daarentegen heeft heel veel met geld. Zijn halve boekenkast staat vol met titels als "Ik en mijn geld", "Nederlandse munten van 1975 tot nu" enzovoorts. Als je aan 'm zou vragen wat 'ie later wil worden, zou hij best wel eens kunnen antwoorden met: "RIJK!" Gevolgd door een Dr. Evil-like "Muhahahaha!" Maarten had dan ook heel veel zin in de Miljonair Fair.

Aldus gingen wij, in de Grote Mercedes, en in pak en jurk, ofwel, "Tenue de Ville", richting RAI. We zagen Porches in de parkeergarage, maar ook paupers met jeans en G-Star bodywarmertjes met (nep)bontkraagje. We gingen naar binnen en werden daar gefouilleerd, mijn tas moest door een scanner à la Schiphol, en we werden vriendelijk doch dringend verzocht om onze jassen in de (betaalde) garderobe te hangen. Aangezien parkeren ook al vijftien euro was, en we ons wel voordeden als miljonair, maar mijn bankrekening eerder de belichaming van de kredietcrisis is, besloot ik om zo veel mogelijk goodies te scoren. Die moesten er wel zijn. Toch? De kaartjes waren immers al 35 euro. Per persoon.

We liepen rond, en het was klein. Er stonden stands met auto's, verre reizen, afzichtelijke kunst (ik noem een potsierlijk levensgroot paardenbeeld met een lampenkap op de kop), boten, en plastische chirurgie. Nadat we een NRC in onze handen geduwd kregen, althans, Maarten dan ("U lijkt mij wel een NRC-lezer!"), besloten we een kijkje te nemen in het grote voor-en-na boek van een of andere laser-kliniek. "U wilt zeker wat aan uw haar laten doen!", zo begon de lasermeneer tegen Maarten. Serieus, als ík vooraan had gestaan, en de beste man had verondersteld dat ik nieuwe tieten wilde, had 'ie toch echt een klap voor zijn botoxhoofd gehad. Maar Maarten luisterde serieus het verkooppraatje af, meneer had het zelf ook laten doen, en voor "zes" was je weer helemaal de Gerard Joling. Maar, dan moest je wel nu intekenen, anders kostte het "acht". Ach, dat maakt me niks uit, zei Maarten, miljonair dat 'ie is. En we liepen verder. Maar niet voordat ik een pen in de vorm van een injectienaald scoorde.

Bij de Jackie-stand gingen we samen op de foto, die dan binnenkort op hun site komt, als cover compleet met logo en weetikveel. Maar eigenlijk deed ik het meer voor Nancy, mijn donderdag-invalster bij Mieke P. Die maakte de foto. Even verderop pakte ik een Jackie, en stopte deze in mijn tas. Geen idee of dat mocht. Maar ze hielden me niet tegen.

Na een uurtje was het wel weer mooi geweest. Het hielp trouwens ook niet mee dat de ene zaal naar oesters stonk, en in de andere de live-muziek zó vreselijk door de zaal galmde dat je jezelf niet meer kon horen denken. Oh, en we hadden honger. Dus we reden naar Zaandam, schoven om vier uur aan in de plaatselijke sushi-vreetschuur, en hebben ons voor twee tientjes tweeënhalf uur lang compleet volgevreten. Heerlijk.

Of de Mikro Gids en de Marie Claire het even eens willen worden over het Laatste Taboe. Dank.

Overigens, even on topic: Wáárom gaat een ex-Lama een schuldhulpprogramma presenteren? Was een royalty-deskundige, en een voormalig belspelletjespresentator al niet genoeg? Daarbij, schulden zijn zó 2006.